مدتی طولانیست

که صدای تق تقی دخترکانه از لب کوچه ی ما حرف نزد

           کوچه انگار که با من سر دعوا دارد

به گمانم قدمم سنگین بود

من به این رهگذران سخت حسادت دارم

مشکلی نیست ولی

دل من ساده تر از این گله هاست

من فقط غمگینم

 که چرا کوچه ی ما .  مثل یک دفتر نقاشی نو خالی شد

و کسی حتی یک

جای پای دختری تنها را .  با مدادی قرمز .  روی برگش ننوشت  

من فقط غمگینم که چرا رهگذری دیگر نیست

من فقط غمگینم

                                                                                  دی۸۶

يك شب هوس مست شدن كار مرا ساخت

اصرار به يك دست شدن كار مرا ساخت

من مست شنيدم ۱۱۰ گفت بايست

اه.... وارد بنبست شدن كار مرا ساخت

                                                   باردیبهشت ۸۶

دختر الکی دچار زشتی شده ای

اما چه عحیب است بهشتی شده ای 

هی با پسر نوح پریدی عوضش

با هر کلکی سوار کشتی شده ای

                                      ف  فروردین۸۶

 برای عادل عزیزم  که آخرین پست وبلاگش ... این روزها.... برای همیشه خداحافظ

بي خبر ريخت و عجب آب سردي... رفت

هی گریه نکن توبد زباني كردي

.....انگار كه با خدا تباني كردي

يك چيز بگويم به شما شك كردم

دیگر خفه شو  مرا رواني كردي

                                           ب آذر۸۵

نا محرمی اما چه نگاهی کردی

 چشمک زدی و عجب گناهی کردی

 دیگر در خانه ی شما افتااااادم

 بیچاره شدی چه اشتباهی کردی

                                                آبان ۸۵

حالا که کمی شبیه فردا هستی

یک قطره ی اشک خشکیده فدات

افسوس ولی به شکل دریا هستی

                                          شهریور ۸۵

تو رفته ای و خانه چه خالی شده است

خالی که شده هیچ   خیالی شده شده است

گیتار وشب و شعر و عرق ... چت... سیگار

    گیجت نکنم     زندگی عالی شده است

                                                     مرداد۸۵

    شعرم امروز برگشت

قافیه در حسابم بود! ........ اما...

توی طاقچه دویدم  کجاست؟

راستی....   باغچه را کندم

و دفتر شعرم را.....که باز کردم ـ

 ....ـ آخ برف آمده بود

         : و می سوزاند و می لرزاند سرما... اه چه بی رحم

            تن یک پیرمرد خسته در تابوت را ... اما

                                در تابوت را بستند .... حالا

و ساده گم شد اودر دفترشعری میان برف و سرما    

         ویک جمله چه زیبا مانده بر جا

 از او حک روی تابوت :

            <   ببار ای برف سنگین بر مزارم   >    

                                             تیر ۸۵ 

نكند دلبركم خسته و گريان باشي

من بميرم تو اگر كمي پريشان باشي

روزگاراست نمي شود به دل رحم كني

نشنوم كز بكني گوشه ي ايوان باشي

به تو مي گويم اگر نديدمت بعداز اين

 نکنی لج بكني هيشه پنهان باشی

ما که یک زنده به گوریم و عجب دنیائی

تو نری به شهر دیوان و پریشان باشی

من كه گفتم كه خدا...نه پدرت با مانيست

و تو گفتي که اگر جوشي و سوزان باشي..

پدرت را ....نكند بچه شوي  دختر... هاي

نزنی ..خداي من اسير زندان باشي

فاعلاتن... بی خیال . قافیه هایم همه  را پس بده باز

صبر كن تا نروم بعد پشیمان باشی

                                خرداد 85

بايد امشب بروم مهماني

شب ترشيده عروسي كرده

بعد اين هزار و يك شب ماتم

دعوتم من به  غمي طولاني

تن من حجله ي شب خواهد بود

خون دل بر تن من خواهد ريخت

و صداي نفس تازه عروس

درد دل .  با لب من مي آميخت

راستي اين شب بي پرده كجا

خون دل داشت كه بر من ريزد؟

لغزش اين تن فرسوده ي مست

غير من بر كه هوس مي ريزد؟

واااااااي داماد منم فهميدم

پس هزارو دو شب اينجا گيرم

     فروردین ۸۵

شانه هايت را فشردن . خواستي گفتم به چشم

بر سر هر كوچه مارا كاشتي گفتم به چشم

گفتي از پیشم نرو روزی اگر تركم كني

لعنتي كار خودت را ساختي گفتم به چشم

گفتي از من بوسه بردار ولبم آتش بزن

شهوت خود را چرا انباشتي گفتم به چشم

معدن قلبت به رويم ريخت یک شب گم شدم

زیر آوار تنت انداختي  گفتم به چشم

هر چه دزدیدی دراین بازی دل از من پیشکش

بخت برگشته خودت را باختي گفتم .    به چشم

                                   ی    فروردین ۸۵

 آخ . عیدی.  چه بگویم      

 سكه اي نيست عزيزم

که به پای تو بریزم

کاسه ای خاطره دارم

و کمی گریه و یک فنجان درد

همه اعلا . عالیست

عیدی من به تو امسال .دلم

یک سبد اشک ودستی خالیست

                            اسفند ۸۴

  سال نو خوش باد دوستان