وقتی میدانی نمیتوانی بنویسی آن چیزی را که میخواهی وقتی برایت کامنت میگذارند که چرا هم مدرس گیتاری هم نی مینوازی هم باز هم دنبال موسیقی هستی هم شعر میگویی وپیشنهاد میدهند که این همه را چرا با هم ؟و شمشیرت را غلاف کن و گوشه ای بنشین.و وقتی میبینی شاهکارهای سید مهدی موسوی را کنار میزنند واراجیفها و مزخرفات هم بستها و هم منقلیهایشان را بارها با هزینه های کلان به خورد جوانهایی میدهند که شخصیت ادبیشان در حال شکل گرفتن است و متاسفانه یک ادبیات زشت در وجودشان نهادینه میشود....شاید کمی به یاد گریه بیفتیم

از مهدی جان موسوی گفتم  ازدوستان زیر آب زنش که بگذریم َبگذریم اگر بخواهم از ظلمهایی که به مهدی موسوی شد بنویسم تمام بلاگفا را باید پر کنم ولی باشد.اگر مغزهایمان با ضد ادبیاتها پر شده اما هنوز مردمی قوی حافظه ایم صدها بار سنگ قبر شاملو شکسته شد اما او در دل ماست آیا با کنار زدن کتابهای مهدی موسوی یا بد جلوه دادنش اورا از دل ما کنار میزنند یا ما فراموش میکنیم پدر غزل پست مدرن کیست آیا حالا که کتابهایش جمع شده ما آنها را نداریم؟آیا شعرهایش را در شب نشینیهامان نمیخوانیم یا گوش نمیدهیم؟آیا اگر کتابهایش را نمیابیم از روی مال دوستان هم نمیتوانیم  زیراکس بگیریم ؟ 

باز هم بگذریم سید مهدی موسوی بر گردن تک تک آنها که از شعر لذت میبرند حق دارد.  آنهایی که قادر به فهمیدنش نیستند بهتر که نفهمند و شعری که من اینروزها با آن زندگی میکنم از مهدی موسوی:

شاعر تمام شده./ به احترام لحظه لحظه ی رنجها و زحمتهایی که برای شعر متحمل شد

نگاه میکنم از غم به غم که بیشتر است

به خیسی چمدانی که عازم  سفر است

من از نگاه کلاغی که رفت فهمیدم

که سرنوشت درختان باغمان تبر است

به کودکانه ترین خواب های توی تنت

به عشق بازی من با ادامه بدنت

به هر رگی که زدی و زدم به حس جنون

به بچه ای که توام در میان جاری خون

به آخرین فریادی که توی حنجره است

صدای پای تگرگی که پشت پنجره است

به خواب رفتن تو روی تخت یکنفره

به خوردن دمپایی بر آخرین حشره

به هرگزت که سوالی شد و نوشت کدام

به دستهای تو در اخرین تشنج هام

به گریه کردن یک مرد آن ور گوشی

به شعر خواندن تا صبح بی هم آغوشی

به بوسه های تو در خواب احتمالی من

به فیلم های ندیده به مبل خالی من

به لذت رویایت که بر تن کفی ام

 به خستگی تو از حرف های فلسفی ام

به گریه در وسط شعرهایی از سعدی

به چای خوردن تو پیش آدم بعدی

قسم به این همه که در سرم مدام شده

 قسم به من به همین شاعر تمام شده

قسم به این شب و این شعر های خط خطی ام

دوباره برمیگردم به شهر لعنتی ام

به بحث علمی بیمزه ام در گوشت

  دوباره برمیگردم به امن آغوشت

به آخرین رویامان به قبل کابوسِ...

دوباره برمیگردم به اخرین بوسه

دوباره برمیگردم به اخرین بوسه ..

و باز هم یک رباعی از خودم:

نوروز به راه است و پدر هم بیکار

ما چای بدون قند و او هی سیگار

ای کاش پدر دوبار (شوهر) میکرد

تا اینکه ببافند  دو قالی هربار

                             بهمن 89