این همه جغد که بر بام دلم رقصیده

همه بر دیده ی منت ولی ای داد ازین

که خدا هم به غم کهنه ی من خندیده

                      بهمن۸۴

چشم من پنجره ایست که به شب باز شده

        و نگاهش تنهاست                      

و چه دردی است که مرهم اشک است

                         وه...نمک گندیده

وخروس پیر همسایه ی ما مرغ پرواز شده

آفتاب گم شده در عمق غروب

       زاغ تن ناز شده

کاش میشد تک و تنها باشم

               تا بمیرم و فراموش شوم

آه افسوس که چندین سال است

                     غصه بامن یاروهمرازشده

                                                         بهمن ۸۴

که قسمت مترسکها عروسک شده

و سهم من آدم برفی

                                بهمن ۸۴

شب هم دگربنفش شده

قرمزی پیدا نیست

آسمان می گرید

چشمها زندانیست

           خنده ها می میرند

           مرده ها می خندند

           روزها می پوسند

                                        آه تب طولانیست

لبها همه بسته     

چشمها خسته وبشکسته و شب طوفانیست

چهره ها ساده و غم خورده و مرده

دوستی پنهانیست

مرهم دردم اگرعشق بدی آسان بود

             چه کنم عشق دگر هرجائیست

                                              پائیز84

نفس هم دگرنازمی کند برایم وای

چه کنم شکوه اغاز می کند برایم وای

               که من خسته ام ازسینه ی سردت

               ومی روم تا که بمانی تو و دردت

چه کنم این قفس برای اوتنگ است

حکایت من واومثل شیشه وسنگاست

              نازنین ناز نفست هرچه خواهی کن

              برو تو از کنارم وترک یاری کن

ولی نفس تو ودوستی قدیمی مان

نرو بی خبربی خداحافظی توبمان

توبمان و بدم خودت وجودت را 

واین اخرین قطره ی شوکرانت را    

                به درون کالبدسرد یک کهنه سرنگ

                بچکان به رگم توآخرین آهنگ

که باتو بمیرم نکشند مرا

این نامردمان پست رنگارنگ

                نفس ناز کن برایم ناااااااااز

                که در سینه ام تو بودی راز

اذر 84